Al sinds 1946 brengt de Stichting Vastenavend een herinneringsteken uit wat later al snel het Veldteken werd zoals we dat nu kennen. Het Veldteken symboliseert jaarlijks het motto en het gevoel van samen één. Daarnaast is het een belangrijke inkomstenbron geworden waarvan de opbrengst direct ten goede komt aan het Vastenavendfeest in het Krabbegat. Peter Musters, lid van de financiële commissie, vertelt ons hoe dat het in zijn werk gaat terwijl er door de commissie, de ‘Boerinnekes’ en vertrouwde vrijwilliger John Oosterwaal hard gewerkt wordt aan de productie.

In mei is bij de commissie Protocol het motto al bekend. Nadat er twee weken na het Valle van de Kraai geëvalueerd is, ligt bij deze commissie weer alles open voor een kersverse nieuwe Vastenavend in ’t Krabbegat. Onderdeel daarvan is het Veldteken. Bedacht wordt hoe het Veldteke zo goed mogelijk en op creatieve wijze het motto en de nieuwe Vastenavend kan verbeelden. Nadat de commissie hier artistiek aan uit is, vindt er overleg plaats met een kleine delegatie van ‘Financieel’. Geheimhouding staat hier bij hoog in het vaandel. De mannen van Financieel kijken dan of dat het maakbaar is naar creatieve geest. Vervolgens wordt er een model gemaakt door ontwerper Eric Elich in gips. Als dit dan allemaal klopt dan worden in de zomerperiode de mallen en contramallen gemaakt om uiteindelijk tot de siliconen mallen te komen; 10 mallen waarin per mal 24 Veldtekens in gegoten kunnen worden. Tevens moet er natuurlijk ook rekening gehouden worden met de productie van het exclusieve bronzen Veldteken. Een waar collecters item dat te koop
is bij het VVV en te bestellen is via
www.stichtingvastenavend.nl

In september is het dan zover. Met de hete lucht van 11-11 al in de nek begint de financiële commissie met de productie van het Veldteke. Er worden 13.000 gegoten waarvoor men de maandagavond heeft gereserveerd. Dit jaar een Veldteke met letterlijk haken en ogen, want de productie van het Veldteke vraagt om bijna allemaal handelingen met de hand. Zeker dit jaar: “’n Kapstokske, ’n gerdijntje, ’n zaddoekske en ’n gipse kopke. En dan netuurlijk ok nog ’n touwke d’r deur’één,” aldus Peter Musters.

Afhankelijk van de droogtijd lukt het om er 1000 per avond te gieten. In de tussentijd wordt er overlegd met de ‘gròòt admiraal van ’t kleurepellet’, Jan de Waal. De juiste verf en de juiste mengkleuren moeten bepaald worden samen met de ontwerper.
“De spuitverreflijn ken worre opgesteld voor gebruik!” zegt Musters. Echter blijkt snel dat eigenlijk alleen de basiskleur van de gezichtjes kunnen worden gespoten. Al het andere kleurwerk blijkt handwerk. En dan moet alles ook nog letterlijk opgehangen worden aan ’n kapstokske. Peter Musters en leden proberen diverse technieken zoals stikken en lijmen uit en komen uiteindelijk tot een efficiënte en goed hechtende methode. De schema’s worden rap bijgesteld want ‘zonder ’t Veldteke kende de Vastenavend nie in’!
De Vastenavend nadert met rasse schreden. Het is inmiddels al januari en de ‘winkeliers en kefees’ schreeuwen al om de Veldtekes. Het is donderdagavond net na het nieuwe jaar en op de plek waar het allemaal gebeurt, worden druk de ‘touwkes gerege’. Musters: “Da doen al die jare onze vrouwkes al, mar alléén van ’t jaar doen me da zellef. t’Is mar dagget wit, or” klinkt van de rijgtafel. Aan de andere tafel worden de Veldtekes ingepakt en opgeborgen in de bekende en volgens sommigen niet weg te denken traditionele dozen.

Dan eindelijk is het zover. Op vrijdag 13 januari rukt de commissie uit om de Veldtekes uit te zetten bij de ­winkeliers en de Bergse horeca.
Zo’n 30 winkels en meer dan 50 cafés worden aangedaan die dag. Vanaf
het Neuzebal zijn dan ook de ­‘Boerinnekes’ in touw tijdens de bals en de Vastenavenddagen om de Veldtekes aan de man en vrouw te brengen. ‘Di jaar ommes spesjaal ’n Veldteke voor ‘em en voor ‘aar!’